EN
Snelle koppelingen
Europa's eerste gecertificeerde volledig-schaal Hyperloop-testbaan is nu klaar voor operationele tests, een belangrijke mijlpaal voor duurzame en ultrahoge-snelheidstransport. Ontwikkeld door het Hyperloop-onderzoeksteam van de Technische Universiteit van München (TUM), voerde de 24 meter lange baan op 10 juli 2023 zijn eerste succesvolle testrit uit onder vacuümcondities met een passagierscapsule.
Een gespecialiseerd onderzoek dat onlangs is gepubliceerd door de Europese Commissie, geeft aan dat de langverwachte Hyperloop-technologie in Europa is doorgedrongen tot een volwassen ontwikkelingsfase en nu in aanmerking komt voor testen op demonstratieniveau. Als een disruptieve technologie die is geïntegreerd in de langetermijnvervoersagenda van de EU, komt Hyperloop naar voren als een nieuwe optie voor het verbinden van grote Europese steden, dankzij kernvoordelen zoals een snelheidspotentieel van meer dan 500 km/u en lage CO₂-uitstoot. Toch zullen uitdagingen zoals hoge kosten, technische knelpunten en regelgevende coördinatie ervoor zorgen dat grootschalige implementatie nog lang op zich zal laten wachten.
Op 4 november 2025 bracht het European Hyperloop Center de wereldwijde gemeenschap voor hogesnelheidsmobiliteit samen in Barcelona. Start-ups, bedrijven, leveranciers en investeerders kwamen bijeen tijdens het Hyperloop Congres om gezamenlijk de toekomst van deze technologie te verkennen.
De kernwaarde van Hyperloop ligt in het potentieel om bestaande transportsystemen te revolutioneren. Volgens de studie zou deze vervoerswijze, die hoge snelheden bereikt via vacuümbuizen en magnetische zwevetechnologie, een schone alternatief kunnen zijn voor luchtvaart op afstanden tussen 500 en 1.750 kilometer — met name wanneer aangedreven door gedecarboniseerde energiebronnen, wat aanzienlijke voordelen op het gebied van koolstofemissies oplevert. Daarnaast sluiten de beperkte weersinvloed, het geringe landgebruik (via verhoogde tracés) en de lage geluidshinder nauw aan bij de doelstellingen van de EU op het gebied van decarbonisatie, regionale synergie en industriële vernieuwing. Het heeft het potentieel om economische activiteit binnen transnationale stedelijke clusters te stimuleren, zowel voor dagelijkse pendeldiensten als voor logistieke operaties.
Toch is er nog ruimte voor verbetering in de technologische rijpheid. Hoewel kern-technologieën zoals aandrijfsystemen, grotendeels afkomstig uit de lucht- en ruimtevaartsector, relatief goed onder controle zijn, blijven uitdagingen bestaan bij het in stand houden van vacuümbuizen op lange afstand en het waarborgen van veiligheid bij storingen van apparatuur. Nog kritischer is dat Hyperloop afhankelijk is van grondstoffen zoals lithium en zeldzame aardmetalen, wat Europa kwetsbaar kan maken binnen de toeleveringsketen — een strategisch risico dat de EU moet overwegen. De industrieën voor zwaar vrachtverkeer en projectcargo lopen met name het risico uitgesloten te worden van deze volgende grote revolutie in de Europese logistiek.
Kosten blijven momenteel het grootste obstakel. Het rapport schat de bouwkosten voor Hyperloop op 20 tot 36 miljoen euro per kilometer. De aanleg van een uitgebreid netwerk door heel Europa zou investeringen in de orde van honderden miljarden euro's vereisen. Zelfs een kernnetwerk op middellange termijn, gericht op acht landen, waaronder de Benelux, Frankrijk en Duitsland—met een totale lengte van 6.207 kilometer—zou een investering van 227 miljard euro vergen. Hoewel de operationele kosten op lange termijn lager worden verwacht dan die van conventionele spoorwegen (dankzij minder slijtage en onderhoudsbehoeften met magneetlevitatie-technologie), en de jaarlijkse omzet op basis van een tariefschatting van 0,20 euro per kilometer zou kunnen oplopen tot 61 miljard euro, blijft de lange terugverdientijd beleidsmakers terughoudend maken.
Om de technologie verder te ontwikkelen, heeft de EU mechanismen zoals het 'European Railway Joint Undertaking' en 'Hyper4Rail' ingezet om standaardisatie en interoperabiliteit te bevorderen en te voorkomen dat er te vroeg sprake is van fragmentatie tussen verschillende bedrijfstechnologische benaderingen. De studie raadt aan om publiek-private partnerschappen (PPP) aan te nemen om risico's te delen en particulier kapitaal aan te trekken, en benadrukt dat regelgevingskaders 'flexibel genoeg moeten zijn om experimenten mogelijk te maken, maar duidelijk genoeg om richting te geven', zodat ruimte blijft voor technologische herhaling.
Wat de tijdslijn betreft, blijven de verwachtingen van de EU realistisch: grootschalige implementatie is op korte termijn onwaarschijnlijk, waarbij de eerste demonstratielijnen mogelijk pas tussen 2035 en 2040 operationeel kunnen zijn. Een echt transnationaal Hyperloop-netwerk zal, onder optimistische vooruitzichten, pas tussen 2060 en 2090 vorm kunnen aannemen. Tot die tijd kunnen hybride oplossingen zoals de 'MagRail'-technologie ontwikkeld door Polen's Nevomo dienen als overgangsmaatregelen—door elementen van Hyperloop-innovatie te integreren in bestaande spoorwegnetwerken en stap voor stap richting ultra-snel vervoer te bewegen.
Voor Europa staat Hyperloop niet alleen voor een transportrevolutie, maar ook voor een strategisch initiatief om 'koolstofneutrale mobiliteit' te bereiken en de regionale samenhang te versterken. Hoewel de weg nog lang is, verschuift deze 'race voor snelheid in vacuümbuizen' met voortschrijdende demonstratietests en een zich ontwikkelend beleidskader geleidelijk van een verafgelegen visie naar realiteit.